|
|
June 12
Expositie schilderijen van Willy Vittali
Statenjachtstraat 1
020 6346346
25 juni 2009 tot 31 augustus 2009
2e en 3e etage
Openingstijden: maandag: 10.00 uur tot 19.30 uur, dinsdag: 10.00 uur tot 19.30 uur, woensdag: 10.00 uur tot 19.30 uur, donderdag: 10.00 uur tot 19.30 uur, vrijdag: 10.00 uur tot 19.30 uur, zaterdag: 15.30 uur tot 19.30 uur, zondag: 15.30 uur tot 19.30 uur
Willy Vittali
Email; emilewil@hetnet.nl
Tel; 020 6329167
May 28
Atelierroute Boven 't IJ 2009
Kunst en de buren
|
|
Opening van de overzichtstentoonstelling in het Bredero College; 12 juni 19.00 uur
(13 juni 2009 - 14 juni 2009)
|
Meer dan 70 kunstenaars, waaronder Willy Vittali, openen hun deuren langs de route die u leidt u langs de nostalgische Nieuwendammerdijk, Schellingwoude, Durgerdam, Ransdorp en Holysloot met diverse muzikale onderbrekingen.
Openingstijden: vrijdag: 12 juni Opening; Bredero college 19.00 uur, zaterdag: 13 juni ateliers open van 12.00 uur tot 18.00 uur, zondag: 14 juni ateliers open van 12.00 uur tot 18.00 uur
www.noorderijkunst.nl meeuwenlaan 132 Amsterdam
| April 16
Geachte Vrinden
zaterdag 18 april weer of geen weer
zit ik met mijn gedichten tussen half drie
en vier in de tolhuistuin in het gras
reuzebenieuwd of ik je dan daar zie
zelfs een watje zeg niet meteen nee
die denkt voor Wendy Snijders ga ik sowieso
en straks krijg ik honderd parkgedichten cadeau
neem ik toch droog heel wat van mee
ik weet van verjaardagen
die er alreeds voor zijn uitgesteld
chapeau wie kiest voor culture telt
ten overvloede inzake drinkgelagen
dichters staan altijd open voor vele rondjes
getapt fris in glazen door sping'rige blondjes
in het kader van
de Culturele Bazaar 18 april 2009 - 19 april 2009
Festival
Een bont gezelschap van muzikanten, dichters, beeldend kunstenaars en schrijvers brengt uitbundige en ingetogen optredens in de Tolhuistuin
Je steekt over achter het CS, stapt van het pont en meteen links is het:
vrerspreid op een binnenpodium, een buitenpodium en in de frisse lucht
http://www.amsterdamwereldboekenstad.nl/index.cfm?page=Culturele%20Bazaar%20za%2018%20april
Ik vestig uw speciale aandacht op:
14.30-16.00 Dichters in het Gras
Zittend in het gras dragen dertig bekende en bijna bekende dichters voor uit eigen werk: Jako Fennek, Co Woudsma, Kees Godefrooij, Ineke Holzhaus, Raj Mohan, Floor Buschenhenke, Jeanne Wesselius, John Zwart, Juana Guillen, Paul Roelofsen, Juan C. Tajes, Gerrit Vennema, Kamal Alzoughayar, Anke Labrie, Nafiss Nia, Frans Terken, Tonny Hollanders, Merik van der Torren, Jos Zuijderwijk, Vera De Brauwer, Marjet Cliteur, Olga Orman, Hillie Arduin, Ezra de Haan, Dayenne Dennenboom, Ivan Sacharov, Leatitia Jodha, Joop Scholten en Margerite Luitwieler
met aansluitend
16.00-17.00 Presentatie bundel Poëzie in het park
Amsterdam Wereldboekenstad toverde afgelopen zomer stadsparken om in bloemrijke poëzieparken. Poëzie in het Park streek steeds in een ander park neer, met optredens, ontmoetingen met dichters, poëziewandelingen en poëzieworkshops. De 100 beste gedichten uit de parken zijn gebundeld. Voorafgaand aan de presentatie dragen stadsdeelvoorzitters, -wethouders en bewoners uit Amsterdamse stadsdelen hun gedicht voor. Alle aanwezigen krijgen de bundel cadeau! Ook ik ben uitverkoren met 'n onbekend gedicht over mijn geheime liefde in Sloten! uiteraard dramatisch qua verwikkelingen bij droef stemmende klimatologische elementen die toch de pret niet konden drukken! Meer verklap ik niet!
Presentatie: Rudy Lion Sjin Tjoe. March 05
Expositie in de Boesner Salon
(03 april 2009 - 09 mei 2009)
300 kunstenaars, waaronder Willy Vittali, tonen hun werk in de Boesner Salon
van der Madeweg 53
1099 BS Amsterdam
Openingstijden:
maandag t/m vrijdag van 9.00 uur tot 18.00 uur
zaterdag van 9.00 uur tot 16.00 uur
www.boesner.nl
Art supplies, books + framing
Kijk om een indruk te krijgen van de tentoonstelling van 2008 op de onderstaande link
www.kunstzinnig.nl/magazinedetails.asp?type=1&id=262 August 04
Het zou natuurlijk kunnen zoals de boeken beschrijven dat mannen van Mars en vrouwen van Venus komen.
De laatste informatie die ik op internet en in de kranten las, bevestigen dat er water is op Mars.
De Phoenix Mars Lander bevestigd dit in juni 2008. Een geavanceerde robot nam bodemmonsters en mag wegens het succes nog vijf weken langer dan de geplande tijd (tot eind augustus) op de planeet blijven.
In het boek ‘Een wereld vol wonderen’ van Charles Berlitz uit 1991 staat een dergelijk verhaal, de Italiaanse astronoom Schiaparelli bracht al marskanalen in kaart en beschreef deze al in 1877.
Op Wikipedia vond ik nog meer informatie o.a. dit; twee schrijvers hadden voor de ontdekking in 1877 al over twee manen
( Deimos en Phobos) bij Mars geschreven: Jonathan Swift (Gulivers reizen ) en Voltaire. twee kraters op Mars werden naar deze schrijvers vernoemd.
Verder terug in de tijd werd er al over gesproken door Aristoteles (384-322 v Christus)en Galileo Galilei (1666) was de eerste die de planeet door een telescoop bekeek. Dus echt nieuw is het allemaal niet.
Piramid City staat al op de kaart en de contouren van schaduwen nog groter dan de grote sfinx zijn beschreven. In de vlekken ziet men al ruines van havens en straten. Rivierbeddingen kregen al namen. Stel je voor dat het ons eigen verleden is waar we naar kijken, wat zegt dat dan wel niet over onze toekomst?
Zullen we onze mooie planeet Aarde net zo achterlaten? totaal opgeconsumeerd en uitgedroogd!
Alle leven gereduceerd tot wat stof en mogelijk een paar diepgevroren bacteriën waarvan we niet zullen weten wat die ons vertellen over de ondergang van Mars.
Het zou mij niet verwonderen als de arc van Noach een ruimteschip zou blijken te zijn dat Mars verliet rond de 90 miljoen jaar geleden opzoek naar een nieuw bestaan. Hoewel de mens volgens de evolutieleer 4 miljoen jaar terug pas voor het eerst op aarde zou zijn gesignaleerd. Ofwel we zijn langzaam getransformeerd tot wat we nu zijn of er is mogelijk nog een tussenstation geweest.
De planeet Mars heeft bijna eenzelfde omwentelingstijd als de aarde al is de temperatuur nu inmiddels -65 graden. Het zou kunnen dat 90 miljoen jaar terug het klimaat nog redelijk draagbaar is geweest, misschien dat een inslag door een meteoriet de grote verandering heeft ingezet.
Door alle jaren heen had er wel iemand een theorie over. Totaal gespeend van enige kennis van zake lees ik de verslagen en vorm mijn oordeel over iets dat mijn begrip te boven gaat.
Wel weet ik dat mensen naar dingen zoeken vanuit een diepe duistere drang die soms verder gaat dan we kunnen bevroeden. Dat ons gedrag af en toe intuïtief en soms dierlijke vormen aanneemt dat we niet kunnen verklaren met onze ratio.
Wie weet wat er allemaal onder het okerkleurig stof verborgen ligt. In de natuur gaan dieren altijd terug naar de plek waar ze worden geboren, mogelijk is dat een verklaring voor onze zoektocht door het heelal. De queeste van de ziel naar de bron.
Willy
May 18
Het is zover, na wat experimenten is het mij gelukt om een boek met foto's en gedichten die er bij horen samen te stellen.
Mocht u belangstelling hebben; dan is het in beperkte oplage te verkrijgen. klik op de de link om te zien hoe u dit boek kunt bestellen.
Tijdens de expositie op Tuincomplex Buitenzorg 25 mei a.s. is het ook in te zien en te koop of te bestellen. Mogelijk tot dan.
August 22
Een bezoek aan de beeldentuin en het museum van Nic Jonk
Met de routebeschrijving in de aanslag reden we (mijn vriendin Wil en ik) vanuit Amsterdam richting Grootschermer aan het Haviksdijkje nr. 5 vindt je het museum en de beeldentuin van Nic Jonk. We kenden de kunstenaar beiden niet. De foto van een weelderig rond beeld trok ons aan.
Mijn vriendin had het adres van internet geplukt, we zijn allebei dol op alle vormen van kunst en bezoeken dan geregeld een museum of zoals nu deze beeldentuin.
We dronken koffie geserveerd in een door de kunstenaar beschilderd servies met Schermerkoek op een beschut terras waar we het landschap verfraaid met beelden van de kunstenaar op ons in lieten werken. En toen we aan de vriendelijke man die de heerlijkheden bracht vroegen; ‘wie heeft deze beelden gemaakt?’ antwoordde hij bescheiden; ‘ mijn vader’.
de beeldhouwer en schilder die helaas te jong is overleden.
Sinds 1965 wordt het museum door zijn vrouw en kinderen op fantastische wijze gerund, een ode aan een groot mens, een groot kunstenaar, de beelden kwamen mij bekend voor, natuurlijk was ik ze al eens ergens in het land tegen gekomen.
Nu kwam het aantal imposante beelden als een blije horde op ons af. Daar stonden ze groots en speels in de prachtig aangelegde beeldentuin die door een sloot werd gescheiden van het Noord Hollandse polderlandschap waarin ze zo schitterend passen. ‘De mooiste beelden drijven voorbij’ luidde zijn credo, en de prachtige wolkenlucht liet direct zien wat de kunstenaar bedoelde.
Stapelwolken hingen als statige beelden boven het weidse landschap.
De kunstenaar moet daar zijn inspiratie hebben gezocht. We wandelden tussen de voluptueuze vrouwenfiguren rond, de gedichten lezend van zijn echtgenote Greet Jonk-Commandeur.
In het museum bewonderden we de schilderijen van Herman Brood, Mark Jonk en van Nic Jonk; de lichte kleuren, ontleent aan de natuur reflecteerden de kunstenaar als natuurmens. Evenals de ronde vormen van zijn beelden, je werd er vrolijk van. We bekeken de fotogalerie die een impressie gaven van zijn intensieve leven en dat van zijn gezin en de gasten die hij ontving.
Een tijdsbeeld dat ons aansprak omdat het ook dat van onze eigen jeugd weerspiegelde. De roerige zestiger jaren. Een feest van herkenning.
De bespiegelingen en mijmerijen van zijn levensgezellin en moeder van zijn zes kinderen gaven een indruk van de liefde die terug is te zien in zijn werk, de liefde voor de vrouw en de natuur. We hadden moeite het pand te verlaten, we namen natuurlijk een paar souvenirs mee, en met ‘we komen beslist nog terug’ vertrokken we toch uiteindelijk om de lunch in het naburige dorp te gebruiken. Nog nagenietend van alle indrukken die we hadden opgedaan. De familie van Nic Jonk komt een compliment toe, zo goed als ze de hun nagelaten schat bewaken, zodat liefhebbers van zijn werk het tot in lengte van dagen kunnen komen bewonderen.
Willy Vittali
April 09 
RIDDER VAN HET WOORD
Schrijlings gezeten op het stokpaard
Door jezelf geschilderd met geparafraseerde woorden
Draaf je door tot aan het obstakel
Niet gewend aan dwarsliggers ga je over in galop
Slaat in het luchtledige met van Ikarus geleende vleugels
Als een Pegasus met een houten kop.
Willy Vittali
lees voor meer info weblog april 2005 January 24
Het leven staat niet stil, ik denk na over kunst, over groei en ontwikkelen, het is er allemaal een onderdeel van, deze week heb ik weer twee prachtige boeken aangeschaft van Leonardo da Vinci, een met zijn tekeningen en een met zijn schilderrijen en muurschilderingen.
Zijn tekeningen zag ik een aantal jaren geleden al in het huis in Frankrijk bij het kasteel in Amboise.
Daar sleet hij zijn laatste dagen voor hij er stierf 2 mei 1519 . Een 'son et lumiere' dat zijn leven uitbeeldde op de muren van het kasteeltje maakte diepe indruk.
De gehele bevolking van het dorpje deed er aan mee. Kippen geiten en de ezel en paarden, zelfs de kleinste kinderen liepen mee in het spel dat in de zomermaanden werd gespeeld.
Het huis Clos luce in Amboise stond vol met schaalmodellen die da Vinci heeft bedacht, aan de wanden de tekeningen in rood krijt.
Zijn anatomische studies zijn prachtig.
De meester is niet te evenaren net als een paar tijdgenoten van hem. Michael Angelo bijvoorbeeld, zijn beelden en schilderijen zijn tot op de dag van vandaag publiekslievelingen. Afgelopen zomer in Italië las ik het boek Leonardo, zijn levensbeschrijving, het zegt meer als je ook het landschap ziet wat hem omringde.
Leonardo zag vormen in vlekken en schaduwen, zoals menig kind dat ziet, gezichten in het behang. Wie zag ze niet. Nog steeds zijn de wolken een inspiratiebron voor de scheppende geest. Zelf heb ik vaak dankbaar gebruik van gemaakt als ik om een vorm verlegen zat.
Als je zelf schildert en tekent wil je iets maken dat nog niet is gedaan, helaas is de geschiedenis van de kunst al zo lang dat dit bijna ondoenlijk is. Alles is al uitgevonden en bijna alles is al gedaan, de moderne kunst, de antikunst van DADA, kunst als aanklacht tegen de maatschappij.
Een nieuwe manier vinden om je gevoelens uit te drukken, een originele manier is een hele uitdaging. Als je diep in mijn hart kijk zou ik iets willen toevoegen.
Samen met mijn kleinkinderen schilder ik zonder pretenties. Dat is een geweldige manier om dingen uit te proberen. Kleuren te mengen en materialen te leren kennen. Alles loslaten, geen prestatiedrang.
Schilderen om het schilderen. Drie kleine Rembrandjes of Corneiles zo je wilt.
Moderne kunst dat nietszeggend of provocerend is zegt mij niet zo veel, maar er is een vorm van kunstbedrijven dat met kleuren en vlakken speelt, dat spreekt mij meer aan. Het kubisme heeft dat ook in zich. De eerste kubistische schilderijen lieten toch nog herkenbare vormen door. Naïeve kunst kan ook prachtig zijn al moet dat in mijn optiek wel origineel zijn.
Zelf zoek ik nu naar vernieuwing, al weet ik nog niet waar deze zoektocht me brengt Dat zou mooi zijn elk jaar een andere vorm of een verbetering van techniek, in elk geval staat dit jaar, ondanks mijn bewondering voor de oude meesters, voor mij in het teken van verandering.
Willy Vittali October 14  schilderij 70 cm x 90 cm acrylverf op doek Willy Vittali
Golvende beelden breken zich
in caleidoscopische euforie
de nacht wentelt zich en
kust de weelde van fantasie
het zingen van de vogels
de trilling van de vlindervleugel
zorgt er voor dat
de dromenvanger zich roert
schaduwen van de nacht
nemen de kleur aan van de gedachte
sluimering van een ziel in rust
Willy Vittali
August 17
Schilderij acrylverf op linnen 100x 120 cm Willy Vittali
Als Atlas de wereld draagt, wie draagt dan het universum?
Het universum lijkt nergens op te steunen,
mannen van Mars? vrouwen van Venus?
het uitdijend heelal,
de tijd die ons in de ban houdt en niet lijkt te bestaan.
Hemelvogels aan de zoom van het kleed
van de uit het niets oprijzende vrouw.
Het mysterie van de droom helpt ons niet aan antwoorden,
we kunnen ons er slechts over verbazen.
Willy Vittali
July 15
De laatste keer dat een aantal schilderijen van mijn hand samen te zien was betrof het een kraam op de kunstmarkt Montmartre du Nord, een aantal dagen nadien raakte ik met iemand in gesprek, mijn werk bleek stof tot discussie te zijn geweest en een vraag was blijven hangen; maak jij typisch vrouwenkunst?
Vrouwenkunst? Ik ben een vrouw ik schilder en ik schrijf vanuit het perspectief van mijn ego, en dat is vrouwelijk. Ik ben meisje vanaf geboorte werd vrouw, moeder en inmiddels oma, wat ter wereld kun je anders verwachten dan kunst met een vrouwelijke toetst. Mijn dromen en de symboliek staan centraal in mijn laatste werk. Is er ook zoiets als mannenkunst? Of homo-en lesbokunst?
Jarenlang domineerden de mannen in de kunstwereld, kijk de boeken er maar op na, een enkele vrouw lukte het naam te maken in de wereld van de beeldende kunst of in de wereld van de schrijvers en dichters. Ze waren er vast wel, maar de mannen maakten er goede sier mee. Als model ja, modellen worden nog steeds genoemd. In de oudheid waren het sterke vrouwen, en opeens hield dat op, werd het ‘slechts’ de vrouw achter de man. En nu begint men over vrouwenkunst alsof de emancipatie nooit is geweest. De doorbraak van de vrouw in de kunstwereld lijkt hiermee weer teruggesmeten te worden naar de geschiedenisboekjes.
De vrouw hoort thuis in de kunst, en niet alleen met een catalogus in de hand in een galerie of museum, ze maakt deel uit van de geschiedenis en de hedendaagse maatschapppij.
Kunst moet je aanspreken, het moet je iets doen, je vindt het mooi of lelijk maar meteen wordt het weer in een van de Hollandse hokjes geplaatst. Dit hokje draagt de dubieuze titel ‘vrouwenkunst’ maar als dit 'soort' kunst deze naam per se moet dragen, dan ben ik er trots op dat ik 'vrouwenkunst' mag maken.
Willy Vittali April 03
Het schilderij waarmee ik druk ben schiet al aardig op, af is het nog niet, de details worden er nu in aangebracht, het staat in het atelier van Majeed en daardoor kan ik er niet zo vaak aan werken. Inmiddels een tweede schilderij opgezet, thuis in mijn kleine kelderatelier, dat een vervolg lijkt op het wedergeboorte verhaal.
De wederopstanding volbracht. Een vrouw die ons de rug toekeert en boven haar hoofd een bol draagt. De beelden komen zomaar op, als vanuit een andere werkelijkheid, de droom. Het is alsof er iets is geopend in mijn gevoel, de fantasie die ik al gebruikte voor gedichten en verhalen wil nu ook naar buiten via de beelden die ik schilder. Dat wilde eerst niet zo lukken, ik had wat voorbeelden nodig, dat is nu voorbij.
Vanuit mijn fantasie ontstaan er nu de beelden die ik zie in mijn dromen. Dat is een wonderlijke ervaring. het wordt tijd dat ik de verschillende fasen laat zien van deze schilderijen. De bijbehorende verhalen over de symboliek zijn ook te vinden in onderstaande links;
http://www.nederlands.nl/nedermap/proza/proza/99516.html?zoekresultaat=ja
http://www.nederlands.nl/nedermap/proza/proza/102671.html?zoekresultaat=ja
je hoeft ze niet te lezen, je kunt de beelden ook gewoon op je af laten komen. Dat deed ik zelf ook, later begon ik me af te vragen wat dit te betekenen had. Dat resulteerde in een zoektocht door de magische wereld van het symbool.
De simpele tekening ballpoint op papier
de eerste opzet
detail portret vrouw met Perzische tekens en vruchtbaarheidssymbolen
detail slangenkop
een detail
Het geheel krijgt zijn definitieve vorm
voorlaatste stadium
schilderij acryl op doek 100x120cm (Willy Vittali)
.
De droom vertelt
Fluister verhalen over geboorte
over de band die er is tussen toen en nu
het grote groeien der kennis
overlevering van generaties continue
symbolen oud als de tijd
het zaadje dat zal groeien tot een boom
in de kern opgesloten voortgang
van de vernieuwende droom
vertel verhalen die zijn vastgelegd
in patronen die zich tonen om ons heen
als projecties van een oud verlangen
die onze zielen ondergaan stil en sereen
wij leven slechts een ademtocht
verstillend en verbonden in de wereldgeest
van generatie op generatie
zodat we blijvend beseffen van wat is geweest
vertel de verhalen keer op keer
die uit de atmosfeer tot ons komen
wentel het wiel naar de toekomst
zodat ook onze kinderen mogen dromen
Willy Vittali
March 21
een lied van Violeta Parra
Om je te vergeten
bewerk ik de aarde
en in haar vind ik
de troost voor mijn verdriet
Voor mijn verdriet een blauw viooltje
voor mijn passie een rode anjes
om te weten wat mij toekomt
pluk ik de blaadjes van een witte kamille
uit weerzien met Chili van Aafke Steenhuis en Jan Joos Teunissen
Bij een thema als de tango en de zee schiet de naam van de stad Groningen niet direct in je gedachten, het toeval wil dat Aafke Steenhuis schrijfster en kunstenares is en ze komt van Groningen. En een leuke bijkomstigheid is dat ze sinds lange tijd onze buurvrouw is.
Ze schrijft met veel passie over de Zuid-Amerikaanse cultuur, met name over Chili, samen met haar man Jan Joost Teunissen verbleef ze ruim een jaar tussen de landarbeiders in het kader van de landhervorming. Samen schreven ze er een boeiend boek over dat het leven van deze mensen prachtig weergeeft.
Na twintig jaar keerden ze met hun kinderen terug om te zien hoe het de mensen verging, dat resulteerde in een tweede boek vol ontroerende verhalen, ‘Weerzien met Chili’.
In de tussen liggende tijd woonde ze bij ons op de dijk, schreef een aantal prachtige boeken en schilderde er lustig op los.
En op deze maartse zondagmiddag vertelde ze over haar passie voor deze mensen in dat verre Zuid Amerikaanse land.
De cultuur en de link tussen Groningen en Chili; de salpeterindustrie, de schepen die voor anker gingen in Delfzijl. Haar tocht over de zee vanaf de haven van Delfzijl en over de woeste zee en hun tocht als verstekeling op een schip dat door de straat van Maghelhaen voer.
Ze las fragmenten voor uit de verschillende boeken aangevuld met kleine details die leuk zijn om te weten als lezer. Mij persoonlijk trof het fragment uit het verhaal ‘de blauwe trui’ het meest. Aafke las het voor alsof het gisteren gebeurd was en de emotie nog vast zat in haar keel. Het is een aangrijpend waar gebeurd verhaal dat laat zien dat toeval eigenlijk niet bestaat. En dat er zoiets is als lotsbestemming.
Het gebeurde allemaal in de Buiksloterkerk, dit oude kerkje is prachtig gerestaureerd. Het riep weer nostalgische beelden op uit mijn eigen jeugd, het kerkje kon ik vanuit ons huis, dat op de Buiksloterdijk stond, zien liggen, de landerijen en de buiksloterbreek maakten een aantal jaren deel uit van mijn leven. Het boerenland dat zich uitstrekte vanaf de Buiksloterdijk tot aan het Noord Hollands kanaal.
Samen met de jongen waarop ik waanzinnig verliefd was klom ik in het pikdonker over het hek van de kleine begraafplaats om elkaar trouw te beloven tot de dood, de aanleiding was een lied dat in die tijd populair was en dat de welluidende titel droeg ’ ik hou alleen van jou op het kerkhof’.
Dat is inmiddels veertig jaar geleden, nu stonden we glimlachend in het maartse zonnetje bij het hek en stapten daarna de kerk binnen.
De muren waren versierd met de schilderijen van Aafke en het thema was de tango. Haar directe manier van tekenen en schilderen zijn kenmerkend voor haar, de figuren hebben een grove bijna boerse uitstraling en ze liet het verdriet dat de tango in zich draagt bijna tastbaar op het papier achter. Toen wij binnenkwamen was de zangeres aan het inzingen. Een warme donkere stem klonk ons tegemoet. En bij de opening bleek dat ook zij uit Groningen kwam. Haar moeder echter was Spaans. Ze vertelde hoe de band tussen het Groningse en het Zuid-Spaanse volk tot stand was gekomen in een kleine blauwe kamer en zong daarna haar eerste liefdeslied.
De combinatie van de verhalen en anekdotes en de prachtige gezongen teksten onder begeleiding van een geweldig muziekensemble maakte dat de middag ongemerkt en naadloos overging in de vroege avond. Om half zeven stonden we weer buiten, een hoofd vol verhalen en een hart vol muziek dat zich een weg zocht in onze geest om een herinnering te worden. We reden terug naar Nieuwendam. Om de sfeer niet meteen kwijt te raken aten we een hapje in de gezellige bistro place du Nord, daar draaien ze veel Spaanse muziek. Onder het genot van nog een wijntje en heerlijk eten kwamen we weer terug in onze eigen Noord Hollandse werkelijkheid, terug naar huis want voor je het weet is het weer Maandag. De gekochte CD van de muzikanten zullen we af en toe beluisteren om deze mooie middag opnieuw te beleven.
Voor info;
Aafke Steenhuis http://www.kunstinsite.nl/aafkesteenhuis/
Corrientes http://www.corrientes-cinco.nl/
| De tango en de zee |
|
|
Laat de muziek in pijn weerklinken
rijt de wond uiteen die mij verscheurt
geef mijn hart de klanken van de weemoed
zodat mijn oude ziel zich dieper kleurt
de trage tred van slepende akkoorden
vol van ingehouden passie en vuur
houdt mijn weemoedig hart gevangen
kluistert mijn geest in dit verdrietig uur
en in de zilte storm van mijn verlangen
dreunt de branding haar monotone zang
koester ik de herinneringen aan dat land
zo ver van mij vanwaar ik kwam
Willy Vittali
| March 12 
acrylverf op doek, 60 x 80 cm
Willy Vittali
mombakkes is Vlaams voor smoel of gezicht. Hugo Claus was ook een Vlaming. Hier het gedicht (wat deze reactie een erg lange maakt)..
De maskers
Het mombakkes, vaderlands goed,
staat ons goed.
Op Vastenavond zijn we gevlekte honden.
Wij verven ons kind een monstersnoet;
zoals wij zal het leren zijn zonden te vermommen.
En wijzelf en ons lief zitten vastgebonden
in de snuit die blaft,
de slurf die ratelt,
de oren die slingeren,
het rubberen bekkeneel,
de blik van reuzel,
en mossellippen, in de neusgaten schapenhaar.
O zo ver, zo diep dringen wij in onze kartonnen huid,
en loeren en piepen er vanonder uit.
Want zo ingekapseld kunnen wij nooit verwelken,
zo gebakerd vervriest alleen onze huls, wij vrezen niet,
wij zullen blijven leven. Als garnalen, als eeuwige garnalen.
Vluchtend in dans en gil
betogen wij dat wij leven
zoals het andermans masker betaamt,
en niet ons Vlaams gezicht van kwetterende dwergen.
Hugo Claus
uit: gedichten 68
liefs Alexandra (sneeuwwitje)
Spot
Een glimlach verwrongen en niet echt
een licht waarin een acteur voor een ovatie vecht
een cirkel waarin woorden worden gevangen
waarin de geur van decors en huurkostuums blijft hangen
spot
vat het zoals je wilt
verachting voor het daags fatsoen
een plek, waarheen ogen worden gedwongen
ogen die zich laten misleiden
door potsenmakers die
de werkelijkheid bestrijden
op de vlucht voor alle daagse doen
Willy Vittali
Mombakkes
Verkleed in woorden vol venijn
het mombakkes van frustratie opgezet
de narrenkap, de bellenstok
hanteert hij hard en wreed
haalt uit naar alles om zich heen
beschuldiging kleeft aan zijn kleed
het rookgordijn der anonimiteit
verhult waarom hij 't deed
het maskerspel wordt groots gespeeld
wie kwetst wie en doet dat het langst
de zieke ziel droomt over een ovatie
op t podium van minachting en angst
zijn wil is wet, zijn mening telt
al het andere is onbelangrijk en dom
dus kwelt hij en kwetst hij voelt zich de held
leeft in zijn hel verwrongen en krom
Fabian Flair 17 februari 2006
Achter de maskers
Veilig in het verborgene van de schijn
de blik bedrieglijk op de buitenwereld
het zelf verstopt voor alles wat kan raken
januskop, de clown
paljas met zijn traan of lach
het dodenmasker, en dat wat men draagt
bij rituelen in religie en theater
zinnebeeld van herschepping
voorouders teruggeroepen in de tijd
vruchtbaarheid afgedwongen met de dans
de zotternij en de comedia dell arte
de wereld van vermaak en twist
de spotternij van maatschappij
in een wereld van fantasie
die men zelf tot in details kan maken
Willy Vittali 11 maart 2006
|
|
|
|
schilderij acrylverf op doek Willy Vittali
pseudo's in reacties
bunkers van
ongezeggelijkheid
hebben alle tijd
vervuld
van eigen roeping
dalen zij
naar mensenhoogte
vallen binnen
met enterhaken
waar vrede wegen
zoekt
in bekraste
moede zielen
als gifpijlen
in menigvuldigheid
bestrijden zij
wat liefde heet
nemen zij
de kwetsbare vesten
van onzekerheid
het is een komen gaan
in onraakbare
nimmer benoemde
gebroken identiteit
krakk zei het kievitsei
en het sprong open
een dooie mus
een duivelskus
uitgevent
het groots talent
Jos Zuijderwijk 12 maart 2006 |
De maskerade van DT
(vervolg achter de maskers)
Mombakkes en januskop
maskers, maskerade
de tronies der anonimiteit
pseudonieme retirade
achter schuilnaam en vals gelaat
zeggen wat je zeggen wilt
als dat niet anders gaat
de maskerade van DT
naamloos zonder gezicht
de ziel wil hoe dan ook eruit
de uitlaatklep gedicht
er spatten woorden op mijn scherm
uiteen tot woordenstroom, toch
geraakt door een naam zonder gezicht
fantasie, surrealistische droom
Willy Vittali 12 maart 2006
Pseudoniem
De dichters met een pseudoniem
zijn slechts gemaskerde zielen
door menigeen verguisd
soms gezien als infantielen
er zijn er ook die willen niet
zeggen wat ze denken in het openbaar
en hebben een alter-ego
tussen de coulissen staat die klaar
Zorro vroeger was mijn held
net als de rode ridder en spiderman
hun ware gezicht schuil achter een masker
neem nou die superman
de held snelt te hulp
bij een noodkreet in de nacht
dus laat de speudo gewoon maar gaan
omdat menig meisje op een Fabian wacht
Fabian Flair 12 maart 2006
March 06
Deze tekeningen dateren uit 1994, mijn zwart-wit-periode, de afmetinging zijn gemiddeld 40 x 60 cm.
February 07
|
Bloemen |
|
|
Uit de bloem der gedachten
kiemt het zaad en als wij wachten
draagt de wind het rond
zoekend naar vruchtbare grond
waar hersenspinsels gedijen
tussen fantasie en mijmerijen
in goede sfeer, het juiste licht
zich ontwikkelen tot een gedicht
in een rozet van tinten groen
ontvouwt zich vol als een pioen
uitbundig vlammend fel en rood
de roos die ons tot dromen noodt
mijn hart verliest zich in de kleuren
zinnen bedwelmen door de geuren
de geest zweeft even vrij
de hof van Eden is binnen mij
Willy Vittali
| September 25
Olieverf op doek
37x45 cm
Willy Vittali
July 28 Kunst is een weerspiegeling van onze maatschappij, een afdruk van bevindingen en indrukken van individuen.
Wij leven in een tijd van tegenstellingen. Verschrikkelijke oorlogen en natuurrampen voltrekken zich terwijl wij ons gezapig leventje leiden in onze geciviliseerde maatschappij. Wij bezien de afschuwelijkste gebeurtenissen met een afstandelijkheid die griezelig is. Zo tref je dus in de kunst de welvaart en het afgrijzen aan.
Er zijn kunstenaars die willen shockeren en zo aandacht vragen voor de verschrikkingen van deze tijd. Laatst las ik in de krant dat een kunstenaar zijn werk gebruikte om er mee om zich heen te slaan. Toch vond hij het gek dat zijn werk niet zo gewenst was. Wie kijkt er nu naar een schilderij dat bedoeld is als een slag in het gelaat. Er zijn kunstenaars en schrijvers die in de kunst vluchten om de lelijkheid van de wereld niet te hoeven zien. Deze schilderen onze droomwereld of de wereld zoals wij deze graag zouden zien.
Ze schilderen en beschrijven de kleuren van de hemel. Een vlucht naar de hemel of een confrontatie met de hel. Alles is mogelijk in onze vrije maatschappij.
Mij inspireert de door de natuur geschonken schoonheid van kleur die los staat van alle ellende. De natuur die in zijn pure vorm schoonheid en wreedheid laat zien. De wereld een beetje mooier maken dan zij al is. Deze schoonheid te laten zien, een eigen realiteit te creëren is een drang die niet is te stoppen. En in de taal schuilt het vermogen om je hart te laten spreken.
Al die dingen te zeggen die je voelt en denkt. We zijn begenadigd dat we ons zo kunnen manifesteren.
Kunst is een gave; de taal een prachtig voertuig om ideeën bij anderen te brengen.
Schilderen een overdracht van emotie door kleur. Proberen de wereld mooier te laten lijken is een povere manier de ellende en wreedheid te vergeten en anderen te laten delen in schoonheid. In de prehistorie versierden de primitieve mensen hun grotten en hun lichaam al. Een uiting van bewustzijn en de neiging te delen en anderen te behagen. Opscheppen over hun prestaties.
Of ik nu een bloem schilder of een naakte vrouw; mijn geest wil er aan mee doen, mijn stemming bepaalt de kleur en de intensiteit van het beeld. En bepaalt hoe ik mij manifesteer in mijn omgeving.
Sommigen minachten de schoonheid en willen deze belachelijk maken ten aan zien van alles wat reeds is gepresteerd op kunstgebied.
Deductie of vereenvoudiging van kleur en lijn, experimentele gevoelsuitingen. Steeds maar weer de vernieuwende trend, iets doen dat nog nimmer is gedaan. Iets doen wat spraakmakend wordt bevonden.
Na de Stijl, de Cobra, volgen steeds andere stromingen elkaar op. Mocht het een poosje geleden nergens op lijken, nu mag dat ineens weer wel. Een vaas bloemen mag zowaar weer en een portret mag gewoon weer lijken.
De kunst wordt gevolgd als de mode. Licht, donker, kort, lang. Een herhaling in het kwadraat.
Zwart-wit, een kleur of pastel. Alles komt retour, alles is passé.
Wanneer een kunstenaar of schrijver gewoon zichzelf is en laat zien wie hij is zonder iedereen naar de pijpen te dansen; blijkt het toch altijd weer dat daar de uniciteit in terug te vinden is waar elk mens naar op zoek is.
Kunst is uniek. Schrijven een gave. In onze maatschappij is het moeilijk om die ene bijzondere uitzondering te vinden.
En het is ook niet altijd mogelijk tot in het uiterste jezelf te zijn.
Soms spreek je jezelf tegen ook al wil je jezelf houden aan je eigen filosofie of idee.
Het is niet altijd mogelijk in een rechte lijn te leven. Soms doe je concessies aan je zelf. Flexibiliteit heet dat met een mooi woord. Meegaandheid om te overleven in deze consumptiemaatschappij. Alleen waar ligt je grens om je altijd maar weer flexibel op te stellen?
Hoe ver ga je daarin? Kunst kan de harde realiteit compenseren zodat het je omgeving iets dragelijker maakt. En elke tijd kent zijn eigen Avant-garde.
Willy June 05 Sinds enkele weken volgen mijn vriendin Hanneke en ik een workshop mythologisch tekenen geleid door twee jonge vrouwen. De een was universitair geschoold in mythologie en de ander kwam van de kunstacademie. We konden ons er niets bij voorstellen, mijn belangstelling voor de mythologie bestaat al jaren en tekenen doe ik graag. Dat gold ook voor Hanneke. Samen gingen we helemaal onbevangen naar de cursus. De ‘ juf’ vertelde drie kwartier over de goden op de berg Parnassus en alle oude helden passeerden de revue. Ze las een stuk uit de odyssee over de vernietiging van Troje. En het thema was vuur. De andere ‘ juf’ ging daar op door en het resulteerde in de opdracht om de stad te tekenen die vernietigd werd door datzelfde vuur. Het was een verrassende opdracht. Vernietigen ligt niet zo in de lijn der verwachting wanneer je komt om iets te scheppen. We gingen aan het werk. Na het tekenen mochten we kiezen of we met inkt op acryl verf aan de slag gingen. Zo ontstonden er diverse interessante schilderijen. Iedereen interpreteert de opdracht op zijn eigen wijze en het is dan ook steeds weer leuk om te zien hoe verschillende mensen met een zelfde gegeven aan de gang gaan. De tweede les ging over water. Jason werd op de boot gezet en Medea werd opgevoerd om de gruweldaden uit te voeren. De ene moord volgde de andere op en de vergelijking met kranten berichten uit onze dagelijkse werkelijkheid kwamen ter tafel. Hoe actueel kan de geschiedenis zijn. Het leek een regelrechte soapserie die verteld werd in vogelvlucht. Daarna volgde de opdracht, ditmaal zouden we een mono print maken. Een tekening die door de inktlaag die later op de achterkant ervan werd aangebracht werd overgetrokken op een groter vel papier. Het resultaat verraste iedereen. Ook ditmaal allerlei onderwerpen. De een had boten en vogels, de ander reflexie in het water en de god Neptunis was van de partij en ikzelf had gekozen voor de golf. Na een droom die ik vorige zomer had van een schitterende blauwe golf waarin ik deze vanuit binnen observeerde, loop ik al een tijdje te peinzen hoe je een golf schildert, dit was dus de uitdaging om er eindelijk eens aan te beginnen. De tekening is klaar. Nu kom ik er misschien eens toe het schilderij te maken. De les over aarde, Gaia heb ik gemist, de laatste les ging over de held Hercules en zijn grote werken. De verhalen zijn zo bekend, hoe hij de stal uitmestte door een rivier om te leggen, zijn slimheid die hij ook gebruikte om de helhond om zeep te helpen. Het resulteerde in een tekening van de held zelf met een prachtig paard en knots. Zo waren we weer een poosje bezig. De elementen centraal. Aarde, water, lucht en vuur. Inspiratie voor een serie schilderijen, al zovaak eerder gedaan door evenzoveel andere schilders en kunstenaars. Een uitdaging om ook een poging te wagen er iets mee te doen. Deze zomer staat voor mij in het teken van deze elementen. Het sloop al eerder in mijn werk. Een gedicht over vuur. Een verhaal over water of over land en aarde. Het was er al altijd omdat ik er zo mee verbonden ben. De natuur als mijn muze zolang als ik mij kan herinneren.
|
Tools 
