Het zou natuurlijk kunnen zoals de boeken beschrijven dat mannen van Mars en vrouwen van Venus komen.

De laatste informatie die ik op internet en in de kranten las, bevestigen dat er water is op Mars.

De Phoenix Mars Lander bevestigd dit in juni 2008. Een geavanceerde robot nam bodemmonsters en mag wegens het succes nog vijf weken langer dan de geplande tijd (tot eind augustus) op de planeet blijven.

In het boek ‘Een wereld vol wonderen’ van Charles Berlitz uit 1991 staat een dergelijk verhaal, de Italiaanse astronoom Schiaparelli bracht al marskanalen in kaart en beschreef deze al in 1877.

Op Wikipedia vond ik nog meer informatie o.a. dit; twee schrijvers hadden voor de ontdekking in 1877 al over twee manen

( Deimos en Phobos) bij Mars geschreven: Jonathan Swift (Gulivers reizen ) en Voltaire. twee kraters op Mars werden naar deze schrijvers vernoemd.

Verder terug in de tijd werd er al over gesproken door Aristoteles (384-322 v Christus)en Galileo Galilei (1666) was de eerste die de planeet door een telescoop bekeek. Dus echt nieuw is het allemaal niet.

Piramid City staat al op de kaart en de contouren van schaduwen nog groter dan de grote sfinx zijn beschreven. In de vlekken ziet men al ruines van havens en straten. Rivierbeddingen kregen al namen. Stel je voor dat het ons eigen verleden is waar we naar kijken, wat zegt dat dan wel niet over onze toekomst?

Zullen we onze mooie planeet Aarde net zo achterlaten? totaal opgeconsumeerd en uitgedroogd!

Alle leven gereduceerd tot wat stof en mogelijk een paar diepgevroren bacteriën waarvan we niet zullen weten wat die ons vertellen over de ondergang van Mars.

Het zou mij niet verwonderen als de arc van Noach een ruimteschip zou blijken te zijn dat Mars verliet rond de 90 miljoen jaar geleden opzoek naar een nieuw bestaan. Hoewel de mens volgens de evolutieleer 4 miljoen jaar terug pas voor het eerst op aarde zou zijn gesignaleerd. Ofwel we zijn langzaam getransformeerd tot wat we nu zijn of er is mogelijk nog een tussenstation geweest.

De planeet Mars heeft bijna eenzelfde omwentelingstijd als de aarde al is de temperatuur nu inmiddels -65 graden. Het zou kunnen dat 90 miljoen jaar terug het klimaat nog redelijk draagbaar is geweest, misschien dat een inslag door een meteoriet de grote verandering heeft ingezet.

Door alle jaren heen had er wel iemand een theorie over. Totaal gespeend van enige kennis van zake lees ik de verslagen en vorm mijn oordeel over iets dat mijn begrip te boven gaat.

Wel weet ik dat mensen naar dingen zoeken vanuit een diepe duistere drang die soms verder gaat dan we kunnen bevroeden. Dat ons gedrag af en toe intuïtief en soms dierlijke vormen aanneemt dat we niet kunnen verklaren met onze ratio.

Wie weet wat er allemaal onder het okerkleurig stof verborgen ligt. In de natuur gaan dieren altijd terug naar de plek waar ze worden geboren, mogelijk is dat een verklaring voor onze zoektocht door het heelal. De queeste van de ziel naar de bron.

Willy

 

 

 

Een bezoek aan de beeldentuin en het museum van Nic Jonk

 

Met de routebeschrijving in de aanslag reden we (mijn vriendin Wil en ik) vanuit Amsterdam richting Grootschermer aan het Haviksdijkje nr. 5 vindt je het museum en de beeldentuin van Nic Jonk. We kenden de kunstenaar beiden niet. De foto van een weelderig rond beeld trok ons aan.

Mijn vriendin had het adres van internet geplukt, we zijn allebei dol op alle vormen van kunst en bezoeken dan geregeld een museum of zoals nu deze beeldentuin.

We dronken koffie geserveerd in een door de kunstenaar beschilderd servies met Schermerkoek op een beschut terras waar we het landschap verfraaid met beelden van de kunstenaar op ons in lieten werken. En toen we aan de vriendelijke man die de heerlijkheden bracht vroegen; ‘wie heeft deze beelden gemaakt?’ antwoordde hij bescheiden; ‘ mijn vader’.

 

de beeldhouwer en schilder die helaas te jong is overleden.

Sinds 1965 wordt het museum door zijn vrouw en kinderen op fantastische wijze gerund, een ode aan een groot mens, een groot kunstenaar, de beelden kwamen mij bekend voor, natuurlijk was ik ze al eens ergens in het land tegen gekomen.

 

Nu kwam het aantal imposante beelden als een blije horde op ons af. Daar stonden ze groots en speels in de prachtig aangelegde beeldentuin die door een sloot werd gescheiden van het Noord Hollandse polderlandschap waarin ze zo schitterend passen. ‘De mooiste beelden drijven voorbij’ luidde zijn credo, en de prachtige wolkenlucht liet direct zien wat de kunstenaar bedoelde.

Stapelwolken hingen als statige beelden boven het weidse landschap.

De kunstenaar moet daar zijn inspiratie hebben gezocht. We wandelden tussen de voluptueuze vrouwenfiguren rond, de gedichten lezend van zijn echtgenote Greet Jonk-Commandeur.

 

In het museum bewonderden we de schilderijen van Herman Brood, Mark Jonk en van Nic Jonk; de lichte kleuren, ontleent aan de natuur reflecteerden de kunstenaar als natuurmens. Evenals de ronde vormen van zijn beelden, je werd er vrolijk van. We bekeken de fotogalerie die een impressie gaven van zijn intensieve leven en dat van zijn gezin en de gasten die hij ontving.

Een tijdsbeeld dat ons aansprak omdat het ook dat van onze eigen jeugd weerspiegelde. De roerige zestiger jaren. Een feest van herkenning.

De bespiegelingen en mijmerijen van zijn levensgezellin en moeder van zijn zes kinderen gaven een indruk van de liefde die terug is te zien in zijn werk, de liefde voor de vrouw en de natuur. We hadden moeite het pand te verlaten, we namen natuurlijk een paar souvenirs mee, en met ‘we komen beslist nog terug’ vertrokken we toch uiteindelijk om de lunch in het naburige dorp te gebruiken. Nog nagenietend van alle indrukken die we hadden opgedaan. De familie van Nic Jonk komt een compliment toe, zo goed als ze de hun nagelaten schat bewaken, zodat liefhebbers van zijn werk het tot in lengte van dagen kunnen komen bewonderen.

Willy Vittali